Home  Albert  News  Purchase  Gallery  Contact  Writings  Links

2012 08 24


order online at de krant


de krant: dutch wartime                                  


edmonton journal may 2 2010


from the prologue
                 A war on the scale of the Second World War has never been fought on North American soil. For this reason, many people in North America do not really understand what it is like to live in a country where such battles take place. The terrorist attack of September II, 2001, although a horrifying event, pales in comparison with the destruction and death that takes place in war-torn countries. North America has been and is again at war, but while the soldiers are away fighting, the ordinary citizens-men, women, and children-are safe and secure at home, unlike the inhabitants of those countries un:der attack or occupied by the enemy. More than fifty million people died during the Second World War from 1939 to 1945, and the majority were innocent victims ~ not soldiers, but civilians!
                 I am no longer a boy. My brother passed away a few years ago and my mother died in 1994 at the age of ninety-four. Each letter she had received from my father while he was incarcerated in a concentration camp was carefully saved in a little jewellery box. As an adult, I made several attempts to read those letters. I would unfold one of them and start reading, but after a few sentences, overcome with emotion, I had to fold it again and put it back into its little box. When my mother passed away, I inherited the box with its treasured contents. Finally, I found the courage to read them. That's when I decided that it was time to share my story, the story that has been locked up in my memories for so many years.
                 Tens of thousands of people have their own tales. So many have lived through similar circumstances, so many children and their parents have suffered dreadfully ~ yet, in spite of it all, tried to live as normally as possible ~ in their war-torn country.
                 This is my story.
 

sono nis publisher

from the epilogue
                 This combustible mixture of maniacal leadership, economic factors, and social pressures-the fuel that feeds the fire that cooks. up war-can occur at any time in any nation, amid any race. It is happening today in the Middle East.
                 Wars have been waged since the beginning of time. In the early days we fought with stones and sticks, then with swords and spears. Now we are much more sophisticated and use bullets, bombs, and nuclear weapons. Will we ever learn? I am typing this into a computer, a clever machine that enables people all over the world to talk like neighbours. How is it possible that despite all our present knowledge, when it comes to dealing with other groups we still revert to the instincts and habits of the Stone Age?
                 In his letter of May 21, 1944, my father wrote: "People hate each other and they don't even know why." I think that sums it up. We find all sorts of reasons to treat with suspicion people of a nationality, religion, race, or colour different from our own. Yet they are people just like us, people who have the same hopes and needs. We are too afraid, or too greedy or lazy, to share, learn, and discover what we have in common. Instead, we fight: we kill one another, no different from our cave-dwelling forefathers.
                 I ask again: will we ever learn? You will be part of the answer.
__________________________________________________________
 

              "Herewith a poem which I wrote in 1951 at the age of 21.
              "Ik dacht niet dat ik het nog ooit met iemand kon delen. Mijn gedachten waren in de concentratie kampen zoals jouw hart bij dat kind was in je lied."
 

Als ik aan de cellen denk
Waar mensen krimpend van de pijn
Hun God gebeden hebben om toch dood te zijn
Dan wordt het donker en het duizelt door mij heen
 

Ik hoor hun klagen en hun vloeken
En zie hun uitgetergde stervend lichaam
Beschutting zoeken in de donkere hoeken
Van't grijze grauwe stuk cement
Dat hier op aard hun laatste woonplaats is.
 

En door de tralies zie ik dan de lachende gezichten
Van hen, die zich ook mensen noemen
En die zich zwellende van trots
Op aardse heerschappij beroemen.
 

Diep in mij schreeuwt dan mijn gemoed om recht
En toch heb ik geen moed
Om EEN, die hoger is dan ik, zoals zo vele anderen doen,
Verantwoording te vragen
Want 't zelfde bloed dat in de beulen stroomt,
Stroomt ook in mij
 

Zij leven ongebrijdeld uit wat in Hun leeft
En trappen weg in anderen de wanhoop, die Hun eigen hart omgeeft
Omdat zij zelf wel voelen dat zij zinken.
 

Nee, niet alleen in hun, woeden die machten
Om alles wat nog rein is
Met hun walgelijke woorden en daden te verkrachten.
Hoe vaak willen wij niet, om eigen pijn
En wanhoop te bedekken
Het bloeiende geluk van iets wat naast ons leeft, bevlekken
Hoe zouden wij, dus zelf zo zondig
Een God om uitleg vragen.
 

Nu ben ik 82 en geen 21
Toen kende ik God niet, nu ben ik zijn kind
Mijn zondige bloed is vervangen door het nieuwe leven van Christus
Gisterenavond keek ik naar een documentary over de martelingen die aan de gang zijn in Syria. Precies gelijk aan de gestapo zo niet erger.
NU, kijk ik er naar met razende woede over een wereld die de rug gekeerd heeft naar een God die ons bevolen heeft Hem lief the hebben en onze naaste als ons zelf.
Ik zal blij zijn uiteindelijk om terug te gaan naar mijn Vaders huis in de eeuwigheid.
Je bent de enige die dit gedicht heeft gelezen Albert.

Diewertje ten Broeke
maar toch heeft zij mij toegestaan het hier te plaatsen