sinterklaas was naar de prinses juliana school in amsterdam gekomen en nog niet tien jaar oud zat ik met de menigte in de grote zaal waar wij gewoonlijk gijmnastiek oefende
                en ik wist dat de heilige man mijn naam zou verkondigen voor de roe of misschien zelfs de zak van piet want ik had een autotje gestolen van een klasgenootje, en dat was toch zeker slecht genoeg om een jaar naar spanje te moeten
                ik was niet bang maar gereed om mijn schuld te vergoeden want ik wist dat wat ik had gedaan niet mocht in een beschaafde maatschappij
                maar tot mijn grote verbazing (en schok) werd ik niet opgeroepen, en de enig mogelijke verklaring was dat hij het niet wist; hij WIST HET NIET

deze gebeurtenis markeerde voor mij een eind en een begin

                Sint Nikolaas is niet Santa Claus
                hij is geen jolly elf van de noordpool
                je kruipt niet op de schoot van de goede sint met van ik wil dit en ik wil dat
                hij is een heilige bischop uit spanje
                onze familie was niet rooms dus wist ik niet hoe ik hem zou moeten aanspreken, maar het was toch zeker niets minder dan meneer
                en altijd bij de sint was ook het duister ~ het geheimzinnige, in hemzelf en in zijn knecht, de moriaan piet
                voor knecht en bischop was hierin niets vernederend want spanje zag eeuwenlang moslim, christen en jood; arabier, blanke en zwarte, in een levendige samenleving
                Sint Nikolaas had lessen van moraal welke diep in de kultuur van een nederlands jongetje waren gezonken

                een halve eeuw later stond ik op een balkon in kattenburg en zag een jong vrouwtje van twintig of zo voor de deur van haar flatgebouw aan de overkant schichtige blikken werpen op een groepje jonge tieners (kinderen nog) terwijl zij haar sleutel zocht voor vlug naar binnen te gaan
                zij was bang; zij WAS BANG

                dit ook markeerde voor mij een eind en een begin

                het oude sinterklaas liedje zingt nog van een maatschappij waarin medeleven en vertrouwen leeft, maar de goede sint is nu verdwenen uit onze gemeenschap en het lied klinkt nu:

hoor wie klopt daar kinderen
hoor wie tikt daar kinderen
hoor wie klopt daar zachtjes tegen't raam
'tis een vreemde zeker, die verdwaald is zeker
doe de deur op slot en laat hem staan

                misschien is het een nieuwe heilige wien wij zouden moeten horen ~ de leer van een dalai lama uit tibet: meelevend, geluk, wereld vrede
                ik heb daar zelfs een lied voor: 'Delyrical' met de tekst geinspireerd door het boek Ethics for a New Millennium